به گمانم بزرگترین دغدغه ی این روزهای امیرعلی پرورش دادن و داماد کردنِ "فندق" - خرگوش کوچکش - و در آغوش گرفتن نوه های دلبندش است چون امیرعلی پدرِ فندق است و بچه های فندق هم طبیعتا می شوند نوه های امیرعلی. آنقدر این دغدغه برایش بزرگ بود که بالاخره رفت و یک خرگوش بیست و نه روزه ی سیاه و سفیدِ ماده برای پسرش خرید و سخت منتظر است وقتی عروسش حسّابی بزرگ شد، او را به آرزوی دیرینه اش که همانا نوه دار شدن است برساند! آن روز که برای "رونَما" از عروس به خانه ی خاله اینها رفته بودم، امیرعلی بهم قول داد وقتی "پشمک" خانم بله را گفت من را به عنوان "دخترخاله ی پدرِ داماد" برای مراسم بله بُران و به صرف شیرینی دانمارکی دعوت کند! و هر گاه اولین سری از "فندقچه" هایش به دنیا آمدند - چون گویا در مرام خرگوش ها نیست کمتر از چهارتا بچه در هر بار زایمان داشته باشند - آن وقت "پدربزرگ امیرعلی" به من یک لیوان شیرموز یا میلک شیکِ توت فرنگی بدهد از صدقه سریِ اولین نوه هایش!واقعا خنده ام می گیرد از این دنیای بی دغدغه ی بچه ها.ضمیمه 1 : دغدغه ی بعدی امیرعلی، اختراع است. روزی هزار تا چیز را برای اختراع در آینده انتخاب می کند و در اکثر مواقع هم ناکام می شود چون نصف بیشتر اختراعاتش قبلا اختراع شده اند. اتومبیلی که خودش بتواند دم درِ خانه پارک شود، رباتی که از توی یخچال دَنِتِ توت فرنگی دربیاورد و به امیرعلی که ر

به من گفت حالا تو که خودت حرف از نقاشی می زنی، الان داری نقاشی می کشی یعنی؟گفتم یه تابلوی مدادرنگیِ خیلی بزرگ در دست احداث دارم، ولی تازگی یه تابلوی پاستل گچی برای تولد خاله جمیله کشیدم که به دیوار اتاقش زده.سریع بلند شد رفت توی اتاق خاله جمیله و تابلوی نقاشی ام را دید. بعد برگشت و گفت چه متن قشنگی روی تابلو برای تولدش نوشته بودی، به نظرم متنش از خود نقاشی خیلی قشنگ تر بود.من :|ضمیمه 1 : بعدتر فکر کردم، آیا وقتی حرفی از چیزی می زنیم الزاما معنی اش این است که باید کاری مرتبط با آن هم انجام بدهیم؟ آیا وقتی من درباره ی یک فیلم حرف می زنم معنی اش این است که باید فیلم هم بسازم؟! :))ضمیمه 2 : احساس می کنم در حال گذراندن زندگی در جایی مثل بندرعباس هستم لابد؛ یا مثلا شهر ریاض. یا یک نقطه در کویر لوت حتی. انقدر برف و باران نباریده امسال که بابت این دو سانتی متر برف عین بچه ها ذوق زده شده ام!ضمیمه 3 : به قول این ترانه ی کودکانه ی قدیمی،برف اومده برف اومده بیا بیا دلم چه بی تاب شداگر که زودتر نجنبی یهو دیدی تموم شد و آب شد.ضمیمه 4 : من خودم یکی از دغدغه مندان برای حفظ فرهنگ و تاریخ و ادبیات فارسی هستم. ولی آیا واقعا در مقابل کلمه ی عضو کردن، کلمه ی deعضو کردن خیلی خیلی راحت تر و سریع الانتقال تر از عبارت "عضویت را لغو کردن" نیست؟ آدم سریع می گوید عضو، و دی عضو. به نظر من که هم مفهومش راحت تر

هیچ چیز حالم را خوب نمی کند دیگر. هیچ چیز.نه چرخیدن در فروشگاه های مورد علاقه ام، نه آرایش کردن، نه نوشتن، نه کتاب خواندن، نه رانندگی، نه سه روز در هفته بعد از ظهرها، نه هوای ابری، نه آهنگ، نه جکوزی، نه لاک قرمز جیغ، نه وبلاگ، نه شیرکاکائوی میهن، نه ویراژ و سرعت وحشتناک، نه آواز با صدای بلند، نه سینما، نه آدم برفی، نه مرتب کردن گل ها، نه کنسرت، نه پیتزای شماره ی 21 مورانو، نه حتی مهمانی های فامیلی ...به طرز باورنکردنی ای هیچ چیز حال این روزهایم را خوب نمی کند دیگر.بیشتر از هر زمان دیگری احساس می کنم زندگی ام دارد حال به هم زن ترین روزهایش را سپری می کند. و من وسط این "حال به هم زن ترین روزها" در حال خفه شدن هستم بس که اشک هایم را قورت دادم و به خودم یادآوری کردم "الان وقتش نیست".ضمیمه 1 : خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بسترصبح از من مانده بر جا مشتِ خاکسترضمیمه 2 : اکثر آدم ها فکر می کنند کسی که دارد وارد فازهای افسردگی زندگی اش می شود صبح تا شب و شب تا صبح می نشیند یک گوشه زل می زند به نقش قالی و فکر می کند امروز چطور میتوانم خودکشی کنم؟غافل از اینکه، کسی که دارد وارد فازهای افسردگی زندگی اش می شود می تواند یک نفر مثل من باشد. می تواند احساس کند که دپرشن بیشتر از هر زمان دیگری به او نزدیک شده؛ می تواند کاملا بفهمد که اگر جلوی این افسردگی نایستد کل زندگی اش بلعیده خواهد